چرا افت کش زیستی نه شیمیایی

کودکی ام در رود زیبایی (میرود، شاخه ای از رود تجن) که پر از ماهی های کوچک، قورباغه، لاک پشت، خرچنگ، مار ابی و سنجاقک های زیبا بود سپری شد. بخشی از این رود از میان باغات مرکبات خانواده ام در شهر ساری می گذشت.

پانزده سال بعد، زمانی که بیست و پنج ساله شدم و از رشته بیماری شناسی گیاهی فارغ التحصیل شدم، دیگر هیچ موجود زنده ای در ان رود زیبا زندگی نمیکرد. باغات مرکبات در مسیر رود گسترش یافته بود و همه جانوران در اثر انبوه حشره کش هایی که برای مبارزه با شپشک مرکبات مصرف میشد، کشته شدند.

اکنون در چهل سالگی داستان جانوران رود خانه برای فرزندانم مانند افسانه است. از این رو پس از کسب دانش و تجربه بیشتر به دنبال هدف احیا جانوران رود، به توسعه صنعت افت کشهای زیستی فکر میکنم.

افت کش های زیستی کشاورزی پایدار را باحفظ محیط زیست به ارمغان میاورد. موجب افزایش محصولات کشاورزی میگردند. از مقاومت افات به سموم جلوگیری، و برای سلامت انسان بیخطر هستند. میوجات حتی پس از سمپاشی قابل مصرف هستند. در دفع افات اختصاصی عمل میکنند و حشرات و میکروب های مفید را حفظ میکنند. اب های جاری و زیر زمینی را مسموم نمیکنند. در خاک انباشت مضر ایجاد نمیکنند. کشاورزی که سمپاشی میکند را بیمار نمیکنند. ماهی، لاک پشت، خرچنگ و سنجاقک را نمیکشند.